توی این برهوت وبلاگ نویسی و بازار شلوغ شبکه های اجتماعی اینجا چه میکنم؟ امان از درونگرایی. انگار اینجا بودن نزدیک تر است به تنهایی. تنهایی خیلی عمیق است. و آدم های درونگرا عمق را بیشتر از سطح می پسندند.

یا حتی آدم هایی که شهود نفسانی خود را برتر از دریافت حواس پنجگانه خود قلمداد می کنند، غرق شدن در اوهام و افکار را از بررسی دیده ها و شنیده ها دوست تر دارند.

شاید هم ما عاطفی ها، از قضاوت شدن می ترسیم! دوست داریم همیشه از ما تعریف و تمجید شود و اگر حرفی به مذاق مان خوش نیامد و به تریج قبامان بر خورد، بتوانیم حذفش کنیم یا نادیده بگیریم.

اینم هست که آدم های قضاوتی و منظم که نسبت به ساختارهای ذهنی خود متصلب تر هستند، تضارب بی نظم آراء و افکار و حرف های کم مایه در شبکه های اجتماعی را بر نمی تابند.

بهر حال هرچه که هست، به گمانم آدم های درونگرایِ شهودیِ عاطفیِ قضاوتگر (INFJ) وبلاگ را بیش از شبکه اجتماعی می پسندند.